سایت کانون رسمی هواداران اینتر میلان در ایران

اگر اینتر به سفیر، ژنرال و رهبر خاصی نیاز پیدا می کرد همه در این مرد یافت می شد.
ابتدای به امر در زمانی که من به فوتبال ایتالیا علاقمند شدم متوجه شدم بخشی از آن غیر قابل درک است. من حضوری را حس میکردم که خارج از درک فوتبالی من بود. تصور جیاچنتو فاکتی همیشه مرا به اوج هیجان می برد چون به قول جیانی ریورا او شخصیتی فراتر از یک انسان داشت.

او در سال 1978 از فوتبال خداحافظی کرد ولی رایحه حضور او به مشام همه می رسید. قلب کاتناچوی هلنیو هررا از معدود بازیکنان ایتالیایی عصر کاتناچو بود که در سطح بین المللی به محبوبیت رسید. اکثر لیستهایی که برای معرفی 11 بازیکن برتر تاریخ منتشر میشد شامل نام او بود. زمانی که او در شرف بازنشستگی قرار گرفت هیچ فردی در ایتالیا پیدا نمیشد که از این فاجعه اظهار  تاسف نکند. به زبان آوردن تنهای نام او برای من خاص بودنش را اثبات میکند، خاص تر از مورینیو و خاصترین برای فوتبالدوستان ایتالیایی و فوتبال ایتالیایی دوستان. البته مایه مباهات است که گزارشگران تلویزیون نامی از او نمیاورند و فردی دیگری را خاص می دانند .... گزارشگران انگلیسی همان مقدار که برای انتخاب و بکار بردن اسم روبرتو بته‌گا یا پائولو روسی سردرگم بودند از نبردن نام اسطوره نراتزوری اظهار عجز می کردند. شخصا نام او را برای تلفظ شیرین نام خانوادگیش دوست دارم و آرزو داشتم در عصری زندگی می کردم که قادر باشم تمام بازیهای او را مشاهده کنم.
فاکتی یکی از نمایندگان واقعی فوتبال ایتالیایی بود. اگر اینتر به سفیر، ژنرال و رهبر خاصی نیاز پیدا می کرد همه در این مرد یافت می شد. بعنوان بازیکن هم برای باشگاه و هم برای کشورش و هم در شغل جاودانه اش بعنوان مدیر عامل باشگاه، او الگوی حرفه‌ای گری بود. او از آن دسته انسانهایی است که با هر روز گذشت زمان، به ارزش او بیشتر پی می بریم.
وقتی او به اینتر آمد کسی به استعداد او پی نبرده بود و کسی فکر نمی کرد او بتواند بعنوان دفاع پوششی جا بیافتد. قد بلند و اندام کشیده او به پستش نمیخورد ولی او در سیستم هررا پیشرفت کرد. پاهای بلندش همه جای زمین رو پوشش میداد بطوری که حرکت او در زمین های بی کیفیت و گل آلود بی شباهت به پرواز نبود. او برای تیمی ساخته شده بود که فشار تیم حریف را بشکند و چون شمشیری دو سر در دفاع و حمله موثر باشد، چیزی مثل ایل کاپیتانو.
هم تیمیش ساندرو مازولا می گوید: "بسیاری از مردم متوجه نبودند که در حال تماشای تحولی در فوتبال هستند. هیچکس نمیفهمید او نوع جدیدی از مدافع پوششی است که به حمله اضافه می شود و گل می زند. اگر بخواهم بین ایتالیایی های کنونی فردی را مثال بزنم او جیورجیو کیه‌لینی یا فابیو گروسو است. البته فوتبال ایتالیا جانشین خلف فاکتی را نخواهد یافت."
استعداد فاکتور مهمی است ولی اگر با قهرمانی و پیروزی همراه نباشد به چشم نمی آید. از این منظر کمتر کسی در تاریخ باشگاه افتخارات او را تهدید می کند. حضور او باعث آغاز عصر طلایی اول باشگاه شد و 3 اسکودتو، دو جام قهرمانی اروپا و دو جام بین قاره ای را در دوره ای 4 ساله بدست آورد. او همچنین یک کوپا ایتالیا و قهرمانی یورو را با ایتالیا در ویترین افتخارات خود داراست.
یک بازی بود که باعث شد او بیش از پیش در قلب هواداران اینتر و ایتالیا رسوخ کند. دوازدهم ماه می سال 1965 در حالیکه اینتر در دور رفت نیمه نهایی جام باشگاههای اروپا در ورزشگاه آنفیلد 3-1 از لیورپول شکست خورده بود در جوزپه مئاتزا با گل حیاتی فاکتی به پیروزی 3-0 دست یافت و به فینال راه پیدا کرد. در انگلیس مردم پکر بودند ولی در این سوی آب این لحظه مهمی در تبدیل فاکتی به یک افسانه بود که اینتر کبیر را به دومین قهرمانی پیاپی هدایت کرد.
ماسیمو موراتی مدیرعامل کنونی باشگاه میگوید: "هررا عاشق شخصیت ایثارگری فاکتی بود. او با توجه کامل به حرفهای هررا گوش می داد. حتی هررا شرط بست که او اولین بازیکن تیمش خواهد بود که به تیم ملی می رود. در آن روزها روزنامه ها به این امر اعتقاد نداشتند". او در 20 سالگی ملی پوش شد و 94 بار با پیراهن کشورش به میدان رفت و در اکثر دیدارهایش بازوبند کاپیتانی را بر بازو داشت. به مرور زمان او به پست سوئیپر رفت و تاثیر بازیش در تیم کم شد. هر چند تمام توانش را برای تیمش عرضه می کرد.
مازولا در جایی دیگر می گوید: "نسل ما فرزندان کسانی بودند که به جنگ رفتند و یا جنگ را از نزدیک دیدند. خانواده ما پولی نداشت تا آن به خرید برویم و به همین علت ما یاد گرفتیم چگونه برای بدست آوردن بجنگیم. فاچو اعتقاد به پشتکار داشت و کسی بود که به آموزشهای هررا بیشترین توجه را می کرد. او به معنای واقعی حرفه ای بود و به کوچکترین جزئیات اهمیت می داد."
او زمانی اسطوره شد که از فوتبال خداحافظی کرد و به درون باشگاه منتقل شد و مسئولیت اداری پذیرفت. جایی که مشکل قلبی اش را روز به روز وخیم تر کرد. مرگ او در سال 2006 به هسته باشگاه شوک بزرگی وارد نمود.
یکی از شرح حال نویسان بزرگ ایتالیایی پیترو کابراس می گوید: او تنها نماد اینتر نیست، او نماد ورزش بود. مورد علاقه و مورد احترام ایتالیا. فکر می کنم مراسم تشییع جنازه 12000 نفری او این را ثابت می کند.
و امروز جالب است همان کسانی که 4 سال پیش در روز وفاتش; فاکتی را اسطوره و نماد فوتبال ایتالیا، ورزشکار واقعی، جوانمرد و الگوی اصلی شخصیتی در بیرون و درون میدان می دانستند امروز انگ تبانی به او می زنند، ولی شخصیت فاکتی و فاکتی ها با این تهمت ها خدشه دار نخواهد شد. روحش شاد....